alicemozdemir
İşsiz 22.Bölüm
Güzel bir bahçeye bakan, turuncuya boyanmış, ahşap bir pencerenin önünde tek başıma oturuyordum. Bahçenin bittiği yerdeki çitlerden başlayarak bir kaç kilometre uzanan geniş bir ovayı, ovanın ardından da yükselen pek heybetli olmasa da boz kayaları ve yamaçlarında yükselen çam ağaçları ile insanda yücelik duygusunu oluşturan yalnız bir dağı görebiliyordum. Sıralanarak dizilmiş portakal ve limon ağaçlarının güzel kokusuna, güneşin ilk saatlerinin verdiği sarhoşluğa kapılmış kuşlar eşlik ediyordu. Zümrüt rengi kafası ve siyahın en parlağından gövdesiyle bahçenin sağ tarafına yapılmış süs havuzunda yüzen ördeğin, havuzun etrafında bembeyaz tüyleriyle yalpalayarak yürüyen kazdan duyduğu rahatsızlığı gösteren ötüşü tüm bu muhteşem bileşime apayrı bir tat katıyordu. Hep burada olmam gerekiyormuş gibi hissediyordum. Bu yalnızlığın garip bir huzuru vardı.
Güneş ışığı toplayan pencereleri hep sevmişimdir. Beynimi ve içindekileri, mumlarla aydınlatılmış bitmek bilmeyen koridorlar ve odalardan oluşan devasa bir bina olarak düşlerim. O yarı karanlıkta duyduğun ve hissettiğin seslerin, duyguların, kavramların arasında yıllarca dolaştıktan sonra birden bir ışık parlayıverir karşında. Ya yeni bir düşünme biçimi bulmuşsundur ya da sebepsiz bir huzur yükselir ve daha kararlı bir insan haline dönüşüverirsin. İşte o ışık o güzel pencerelerden süzülür beynin içine ve o pencerelere mutluluk adını veririsin. Benim için mutluluk aklımın dünyaya açıldığı pencerelerdir. Bunu böyle düşlemeyi hep sevmişimdir.
Artık kabullenmem gereken şey o koridorlarda yalnız başına yürümediğimdi. İki sesli tek vücut. Olmak istediğim ve olduğum belki de olmaktan kaçtığım ve olduğum. Tam bir cevabı olmayacak hiç bir zaman.
Müdür adaylarına verilen bir haftalık eğitim için, doğanın ortasına yerleştirilmiş bu hotelde konaklayacaktık. Satış elemanı adayı olarak kaldığımız oteli düşününce burası tam bir cennetti. Resepsiyondaki kadın içeri girer girmez gözlerimin içine gülmeye başlamış, abartı gibi duran ya da benim alışık olmadığım bir nezaketle davranmıştı bana. Önemli bir insanmışım gibi. Bunu söyleyebileceğimi zannetmiyordum ama hoşuma gitmişti bu davranış. Yürürken daha bir ahenkle basıyordum ayaklarımı yere. Önemli bir insan olmak, diğerlerine benzememek, dünyaya diğerlerinin aksine bir anlam yaratmak için gelmiş olmak… Haz veren bir düşünce. Belki de ilk defa içimde kavga etmiyor açık bir şekilde kıvanç duyuyordum. Son bir kaç ay için epey alışılmadık bir durumdu benim için.
Ördekle kazın bitmek bilmez didişmelerini izlemeye devam ederken kapı çaldı. Kapıyı açtığımda karşımda Fulya duruyordu.
“Can senin burada olmana o kadar sevindim ki anlatamam. Demek müdür oluyorsun? Saman altından su yürütüyormuşsun meğer.”
“Vay Fulya. Demek sen de buradasın. Ben de seni gördüğüme çok sevindim. Yoksa bu iki hafta tek başına epey sıkıcı olabilirdi. Müdürlüğe gelince, yakışmaz mı bana?”
Ellerimi iki yanıma açıp çenemi biraz yukarı kaldırıp, gözlerimi kısıp Fulya’ya baktım.
“Hayır yakışmıyor!” dedi ve güldü.
Fulya’yı içeri davet ettim ve o da kabul etti. Uzun zamandır görmediğim bir dostumu görmüş gibi sevindirmişti beni Fulya. İlk eğitimdeki beraberliğimiz güzel hisler bırakmış olmalı ki eskiden olduğumuzdan daha samimi davranabiliyorduk birbirimize. Görüşmediğimiz süredeki boşluğu zihnimiz bir şekilde kapatmış üstüne de birbirimizden hoşlandığımızı hissettiren duygular yerleştirmişti. Masada karşıma oturunca içimdeki ses yükseldi:
“İşte eksik olan parça tamamlandı. Ne güzel bir kadın değil mi? Manzara şu an müthiş!”
“Senin için güzel olmayan bir kadın var mı?”
“Yok tabi ki? Bütün genç kadınlar güzeldir.”
“Ahmaksın.”
Kendi kendime konuşurken Fulya pencereden dışarı bakıyordu. Birden dönüp:
“Senin odanın manzarası çok güzelmiş. Benimki otelin bahçesine bakıyor. Akşamları burada otururuz artık.”
“İstediğin zaman, istediğin kadar”
Kısa cümleler kurmamın sebebi aklımın karışmasıydı. İstemsizce Fulya’nın gömlek düğmelerine bakıyordum. Beyaz üzerine yeşil yoncaları olan bir gömlek. Göğüslerinin gerginleştirdiği düğmeler.
“Kes şunu!” dedim kendime.
“Neyi keseyim?”
“Kızı süzmeyi kes. Ayıp oluyor.”
Gözlerimi düğmelerden ayırıp Fulya’nın yüzüne geri döndüm.
“Nasıl oldu da burada buluştuk? Anlat bakalım.” dedim.
“Can sana karşı dürüst olabilir miyim?” diye sordu. Gözlerindeki parıltı gitmiş, donuk soğuk bir hal almıştı. Güvenmek istediği çok açıktı. Güven vermek ve güvenmek; sevdiğim ve hayatta önem verdiğim nadir şeylerden biri gibi hissederdim.
“Lütfen ol!” diye cevapladım. “Dürüst biri ile konuşmayalı çok uzun zaman oldu.”
“Yükselmek için elimden geleni yaptım. Çok çalıştım. Diğer satışçılara fark atmak için uğraştım. Sonra ne fark ettim biliyor musun?” diye sordu.
“Ne fark ettin?”
“Ne kadar çok ve iyi çalışırsan o pozisyonda o kadar çok tutuyorlar seni. Bu performansla beş sene daha çalışsam kimse kılını bile kıpırdatmayacaktı. Ben de kestirme yolu kullandım.”
“Ben de öyle yaptım.” dedim.
Anlamadığımı zannederek bakışlarını pencereye kaçırdı. Acı çektiği her halinden belliydi. Utancın verdiği acı. Bunu benden daha iyi bilecek biri olamazdı. Hayatımın yarısı duyduğum utançları bastırmakla geçiyordu. Neden yaptığımı bilmiyorum ama;
“Bizim müdürü yanlışlıkla mağazada hırsızlık yaparken videoya kaydettim. Şantaj yapacağımı zannedip beni yeni mağazaya müdür olarak önermekle kalmayıp bir de lobi çalışması yaptı. Şirketin parlayan yıldızı ve müdür adayıyım şu an. Komik değil mi?”
Fulya ben konuşmaya başlar başlamaz bana dönmüş, söylediklerimi dinledikçe göz bebekleri büyümüştü. Biraz daha devam etsem, dudaklarını, yarattığım şaşkınlıkla aralayabilecektim. Anlattıklarımın şok etkisini çıkardığı garip bir iki sesle savuşturduktan sonra konuşmaya başladı.
“Müdürüm beni yatağa atmak için her yolu deniyor. Bu da son hamlesi. Süreci iyi idare ettim gibi geliyor bana. Bir iki akşam yemeği, bir akşam da bir mekanda romantik bir dans. Kadın bedeni erkek beynine karşı kullanılabilen bir şey. Garip ama gerçek çünkü biz böyle doğuyoruz. Tüm hepsine sahip olarak. Bize bunun kıymetli olduğunu erkekler öğretiyor. Evinde duran sıradan bir eşyanın bir antikacı tarafından milyonlarla değer biçilmesi gibi. Önemsiz, normal olan birden müthiş değerli bir hale gelince değerlendireyim bari diye düşünüyorsun işte. Çok mu ahlaksızım?”
“Ahlakla ilgili son zamanlarda farklı şeyler düşünüyorum açıkçası. Boş ver olanları. Sonuçta ikimiz de bir şekilde buradayız. Keyfini çıkaralım ne dersin?”
“Bunları birine söyleyebileceğimi hiç zannetmiyordum. Sağ ol Can!” dedi.
“Aynısı benim için de geçerli.”
“Yanlış anlamazsan sana sarılabilir miyim?”
“Neden olmasın?”
Ayağa kalkıp birbirimize yakınlaştık ve sarıldık. Garip hayatın birleştirdiği garip insanlardık. Böyle olmasını biz mi yoksa hayat mı istemişti kestiremiyordum.